9/04/2017

 

"Ik mis soms een God om in te geloven"


Witsand



Ik loop door de jaren    
langs een eindeloos strand
Ik probeer te verklaren  
Hoe ik hier ben beland         
Hoe sterk is het toeval         
Hoe sterk is het lot             
Ben ik wie ik zijn wou        
Is het dit wat ik zocht

Ik praat met de zee
Ik praat met de doden
Ik mis soms een god
Om in te geloven
Zoals ik toen ik klein was
Vlak voor het slapen
Wist dat er iemand
Over mij waakte
Nu sta ik hier 's nachts
Ik kijk naar de sterren
En weet niet goed meer
Wat ik moet zeggen
Ik voel me soms moe
Ik voel me soms leeg
Hoe langer ik leef
Hoe minder ik weet

Hoe minder ik denk
In goed en in kwaad
In waarheid en leugen
In liefde en haat
Geef mij maar de wolken
Geef mij maar de lucht
Ik kan er uren naar kijken
Misschien is dat het geluk
Misschien ligt daar het geluk.......

Ik ben zaterdag naar een optreden van Stef Bos geweest bij het Uitfestival. En ik heb net zijn boek "Mijn onmacht woont in woorden" gelezen, met de achtergronden van zijn liedjes / gedichten. Ik herken veel in wat hij zingt en ik word erdoor geraakt. Ik herken zijn verlangen naar rechtvaardigheid, de steun voor mensen die onrecht is aangedaan en ook zijn liefde voor (Zuid-)Afrika. En de poëtische filosofie in zijn teksten vind ik erg mooi. Hij sprak zaterdag over hoe alles deel uitmaakt van een groter geheel. Hij ziet ieder liedje als een zin in één groot lied. Het is goed als wij als mensen bescheiden zijn en beseffen hoe klein en beperkt we zijn in het geheel. We moeten onze ego's niet teveel opblazen. 

Hij is bezig met een nieuw album dat "De kern" heet. Hij zei dat het niet meevalt, want dat het nogal hoge verwachtingen schept als je aankondigt dat je tot "de kern" zult komen, dat je wilt gaan zeggen/zingen over waar het echt om gaat. Maar in de zoektocht naar de kern merk je dat er geen kern is. Als je steeds verder, steeds kleiner gaat zoeken, dan blijkt alles steeds groter te worden. Eerst waren de atomen de kleinste deeltjes en daarna bleken er daarbinnen nog kleinere deeltjes te zijn. Er is een heel heelal binnen een atoom. Dus dat is eigenlijk weer heel groot. 

Hij zei tijdens het optreden dat hij de nacht ervoor niet geslapen had en dat zijn vriendin altijd zegt dat hij leuker is als hij niet geslapen heeft. Hij wordt daar lucide (helder van geest) en gevoelig van. Ook dat herken ik wel ;)

Het is trouwens ook mooi hoe zijn geloof volgens mij steeds meer terug aan het komen is, in een nieuwe vorm (ook dat is herkenbaar voor mij).

In de eerste versie van "Papa" zong hij:

Jij gelooft in God, dus jij gaat naar de hemel, ik geloof in niets, dus we komen elkaar na de dood niet meer tegen.

Maar in "Witsand" mist hij een God om in te geloven en later heeft hij liedjes geschreven die geïnspireerd zijn door Bijbelteksten. En Papa zingt hij tegenwoordig anders:

Jij gelooft in God, dus jij komt in de hemel, ik geloof iets anders, dus we komen na de elkaar na de dood misschien niet tegen.

En hij heeft ook nog een liedje geschreven "Later als ik dood ben". We weten het nooit zeker, maar ik geloof toch echt dat hij dan zijn vader zal tegenkomen.   

2/10/2017

 

Westerse verworvenheden en een dubieus dubbelleven in Dakar

Wat een naar en helaas herkenbaar verhaal stond er in de Volkskrant over Senegalese jongeren die in Europa gestudeerd hebben en teruggekeerd zijn naar Senegal (http://www.volkskrant.nl/buitenland/na-studie-in-het-vreselijk-racistische-europa-keerden-deze-jongeren-terug-naar-senegal~a4459211/). Over een uitzichtloos bestaan met in het geheim veel drank, softdrugs en vrije seks, terwijl geteerd wordt op geld van de familie en naar hen de schone schijn hoog wordt gehouden. De jongeren leven een dubieus dubbelleven.

In het artikel staat dat de jongeren in een kloof zijn gevallen tussen “westerse verworvenheden en Senegalese familietradies”. Bij het zien van de woorden “westerse verworvenheden” dacht ik: “Verworvenheden uit het westen, hoezo?” Deze jongeren hebben niets verworven, ze zijn alleen maar alles kwijt geraakt in Europa.

Ik was ruim een maand geleden bij mijn schoonfamilie op bezoek in Senegal. De ontvangst was als een warm bad. Het is heel mooi hoe mensen écht samen zijn, alles delen, solidair zijn, met veel vriendelijkheid en liefde, hoe ze mensen die anders / vreemdeling zijn – zoals ik – accepteren, hoe God/Allah een centrale plaats inneemt in het dagelijks leven en ze steeds proberen goed te leven en goed met anderen om te gaan. Daar valt van alles op aan te merken, bijvoorbeeld dat het anders is om een week te gast te zijn bij een familie dan om daar te wonen, maar dit is in ieder geval mijn persoonlijke ervaring met een Senegalese familie (en in het Volkskrant artikel wordt een soortgelijke ervaring beschreven).

De keerzijde van het traditionele familieleven bestaat uit een sterke sociale controle, strenge regels en weinig bewegingsruimte voor jongeren. Je zou kunnen zeggen dat het een westerse verworvenheid is dat jongeren zelf hun keuzes mogen maken. Maar dan blijkt in dit geval dat die keuzevrijheid voor veel Senegalese jongeren niet goed uitpakt.

Als Senegalese jongeren zonder hun ouders naar Europa gaan verliezen ze enerzijds de warmte en anderzijds de beperkingen en de controle van de familie. In Europa komen ze meestal onderaan de samenleving terecht en krijgen ze als donkere buitenlanders veel te maken met vijandige reacties, racisme, discriminatie en weinig kansen. Drank en drugs zijn makkelijk te krijgen en er is niemand die het hen verbiedt. Ze verliezen veel: de tradities en waarden van de familie, hun trots en ook hun toekomstperspectief. Terwijl ze dachten in Europa een stralende toekomst tegemoet te gaan. De vlucht in drank en drugs maakt dat er van hun leven vaak niet veel meer terecht komt. En terug gekomen in Senegal gaan veel jongeren blijkbaar op dezelfde voet door (wat ook eigenlijk wel te verwachten was).
 
Wilders doet steeds of er van alles mis is met buitenlanders/moslims in Nederland. Maar volgens mij is er vooral iets mis met de Nederlandse samenleving en met de zogenaamd “beschaafde” westerse wereld in het algemeen. Drank, drugs en seks buiten het huwelijk kwamen tot voor kort vrijwel niet voor in het islamitische Senegal. Alleen in de gebieden waar veel westerse toeristen komen, omdat er daar vraag naar is en er geld voor is. De jongeren die wonen / werken in toeristische gebieden komen zo met drank en drugs in aanraking. Ik wil niet ontkennen dat jongeren die ontsporen daar voor een deel zelf verantwoordelijk voor zijn,  maar ik vind het ook belangrijk om te laten zien met wat voor negatieve westerse invloeden deze jongeren te maken krijgen als ze naar Europa gaan.

Wij kunnen in Nederland nog veel leren van de tradities en waarden van Senegalese families, op het gebied van gemeenschapszin, grenzen stellen aan ongewenst gedrag en jongeren leren wat goed is voor henzelf en hun omgeving. Om zo te zorgen dat jongeren in Nederland – zowel degenen die in Nederland geboren zijn als degenen die hier naartoe zijn gekomen – er hier niet aan onder door gaan maar kunnen werken aan een goed toekomstperspectief.

8/21/2016

 

A crack in everything

Leonard Cohen zingt: "There is a crack in everything, that's how the light gets in." Dat vind ik een mooi beeld. Eigenlijk had er "everyone" moeten staan in plaats van "everything". Een zwaar gehandicapte vrouw schreef daarover in Volzin, dat alle mensen beperkingen hebben, alleen op verschillende gebieden en in meer of mindere mate. Alleen God is onbeperkt.

Als ik iemand tegenkom die heel rijk, knap en succesvol is dan lijkt het of diegene geen beperkingen heeft (hoewel die er toch vast wel zijn). En dan voel ik me daar altijd wat ongemakkelijk bij.



8/15/2016

 

Moeten immigranten assimileren? Onzin

In het NRC van zaterdag stond dat migratiehoogleraar Koopmans vindt dat immigranten moeten assimileren. Hij vindt dat migranten vooral zelf verantwoordelijk zijn voor hun achterstand. Hij beweert dat deze beleidsaanbeveling voortkomt uit onderzoek dat hij heeft gedaan (ik zie nu dat ik in maart hier ook al schreef over zijn onderzoek). Op de pagina ernaast staat een artikel van studenten die protesteren tegen de aanbevelingen van Koopmans. Ik ben het helemaal met de studenten eens.

Hoezo assimilatie? Wat schieten we daar mee op? Ik heb eerst even op http://www.encyclo.nl gekeken naar de betekenis van het begrip "culturele assimilatie": Culturele assimilatie (ook wel kortweg assimilatie) is een begrip uit de sociologie voor een proces van consistente integratie waardoor leden van een ethno-culturele groep (zoals immigranten of minderheidsgroepen) opgaan in, oftewel geabsorbeerd worden door een gevestigde, doorgaans grotere gemeenschap of cultuur. De betreffende groep gaat daarmee uiteindelijk op in de dominerende cultuur. Dit veronderstelt bij de geabsorbeerde groep het verlies van bepaalde onderscheidende kenmerken, bijvoorbeeld in de sfeer van kleding, spraak of manieren, ten gevolge van het contact met die andere cultuur of gemeenschap.

Ik heb net "Ik was een van hen" gelezen van Maarten Zeegers, over moslims / allochtonen in Transvaal in Den Haag. De wijk bestaat voor 75% uit moslims en voor meer dan 90% uit allochtonen. Iedere subcultuur of religieuze stroming heeft een eigen ontmoetingsplek in de vorm van een eigen buurthuis, moskee of snackbar. Dat deze segregatie tegen gegaan moet worden is duidelijk, maar hoe realistisch is het om te verwachten dat alle mensen in deze wijk (behalve de minder dan 10% autochtonen) afstand zullen nemen van de "onderscheidende kenmerken" van hun religieuze en culturele wortels en dat zij opgaan in de dominante Nederlandse cultuur (die in Transvaal niet bepaald dominant is)? En als het al zou lukken om hen te assimileren / te absorberen, zou dat dan de problemen oplossen?

De Chinezen in China Town, een wijk verderop, zijn ook niet geassimileerd. Zij hebben nog steeds hun eigen ontmoetingsplekken (maar niet zo extreem verzuild per stroming als in Transvaal), hun eigen taal, hun kranten, kleding en manieren. Toch hebben zij veel minder achterstanden. Blijkbaar kan dat zonder te assimileren.

Je kunt zoals Koopmans zeggen dat minder succesvolle immigranten zelf verantwoordelijk zijn voor hun achterstanden, maar ook met die bewering schieten we als samenleving niet zoveel op (en het is ook niet waar want een beter integratiebeleid had een groot verschil kunnen maken).

Als we echt iets willen doen aan de problemen en achterstanden van mensen in wijken zoals Transvaal, dan zullen we dat gezamenlijk moeten doen. Dan kunnen we niet tegen immigranten - inclusief de tweede en derde generatie - zeggen dat ze het maar zelf moeten uitzoeken omdat het hun eigen schuld is. We zijn als samenleving met de overheid en burgers gezamenlijk verantwoordelijk voor het creëren van een leefbare samenleving met kansen voor iedereen.


7/21/2016

 

Over racisme en "de witte man"

Een maand geleden stond in het NRC dat Quinsy Gario vond dat "oplossingen voor racisme niet kunnen komen van witte geprivilegieerde mannen". Ik was het toen niet met hem eens. Als je met de naam Mohammed een sollicitatiebrief stuurt, is de kans dat je op gesprek wordt gevraagd meteen een stuk kleiner dan met een typisch Nederlandse naam. Je wordt bij voorbaat uitgesloten, ongeacht je kwaliteiten, je wordt gediscrimineerd op basis van je achtergrond. En nu wil Quinsy witte mannen ook gaan discrimineren, die worden bij voorbaat uitgesloten voor het bedenken van oplossingen, ongeacht hun kwaliteiten.

En toen las ik in de Groene Amsterdammer dat "dé witte man" helemaal niet bestaat, aangezien dat een categorie is met een zeer grote diversiteit daarbinnen. Daar was ik het helemaal mee eens.

Maar nu las ik een artikel van Herman Vuijsje in het NRC van afgelopen zaterdag, en in dit geval moet ik Quinsy Gario toch wel gelijk geven: van deze "witte man", kunnen we denk ik geen goede oplosing voor racisme verwachten, want volgens hem is er geen probleem. Het gaat natuurlijk niet om zijn huidskleur op zich, maar het gaat er wel om dat hij op het gebied van racisme geen ervaringsdeskundige is en dat de ideeën die hij verwoordt in het artikel daardoor veel te abstract zijn. Hij haalt er allerlei academische onderzoeken bij, maar hij kijkt niet naar de dagelijkse praktijk en ervaringen van de mensen om wie het gaat. Aan hen wordt niets gevraagd.

Volgens Vuijsje herleeft (ten onrechte) een beeld van een racistisch Nederland omdat "een minderheidsgroep die bezig is zijn achterstandspositie in te lopen, extreem gevoelig is voor iedere mogelijke verwijzing naar zijn anders-zijn. Racisme? Welnee, emancipatiekramp. Deze kramp is een hoogoplopende gevoeligheid die kenmerkend is voor de overgangstijd naar maatschappelijke gelijkstelling."  

Racisme is volgens Vuijsje dus nauwelijks een probleem in de huidige Nederlandse samenleving. Allochtonen zijn alleen overgevoelig in hun proces richting gelijkstelling. Volgens mij is die gelijkstelling ver te zoeken en is de kern van het probleem toch echt iets anders dan overgevoeligheid van allochtonen. Herman Vuijsje zou eens wat achterstandswijken in moeten gaan en met willekeurige 'allochtonen' moeten praten. Volgens mij is er niemand die het met hem eens is.

En zo kom ik dan weer uit bij Levinas dat je mensen voor zichzelf moet laten spreken, Niet Invullen Voor Een Ander. Als je wilt weten of er een probleem is met racisme in Nederland op dit moment, dan moet je het vragen aan de mensen die er zelf last van hebben. 

4/08/2016

 

Belevenissen bij Bakker Bart

Ik begon mijn werkdag vaak met een ontbijtje bij La Place van V&D, maar nu dat niet meer kan doe ik maar Bakker Bart. Het is eigenlijk leuker hier, want voor een socioloog zoals ik is dit een prachtige plek voor participerende observaties (net als LA American Food waar ik eerder over schreef). Het is de locatie van Bakker Bart vlakbij het Centraal Station. Ik heb altijd het gevoel dat ik hier in een grote Europese stad ben, bijvoorbeeld Brussel, een stad met grote tegenstellingen tussen de dure glimmende gebouwen / mantelpakjes enerzijds en bouwvallen / mensen aan de onderkant van de samenleving anderzijds. De achtergronden van de mensen die bij Bakker Bart een ontbijtje komen eten/halen zijn ook heel divers, van zakenmannen in pak tot moslima's met veel kinderen, bouwvakkers en (bijna) daklozen. Vanmorgen werd ik aangesproken door een meneer die hier ook vaak komt en die (denk ik) binnen geen van de bovenstaande categorieën past. Hij vroeg me wanneer ik bij Pauw kom. Hij dacht ik een journalist was die columns schrijft. Daar heb ik dan toch niet bij stil gestaan, dat ik niet de enige ben die aan het observeren en (niet kloppend) interpreteren is. Laat ik daar dan in ieder geval maar even een column over schrijven...

3/21/2016

 

Moeten moslims afstand nemen van geweld in de naam van de islam?

Er stond een interessant artikel in de Groene Amsterdammer van 10 maart: 'Het blijft angstvallig stil' van socioloog Ruud Koopmans. Hij heeft onderzoek gedaan naar Europese moslims, waaruit blijkt dat 44% van de ondervraagde moslims er fundamentalistische ideeën op na houdt. Veel moslims stemden in met stellingen zoals: 'Joden zijn niet te vertrouwen', 'het westen wil de islam vernietigen' en 'voor mij zijn de regels van de koran belangrijker dan de democratie'.

Koopmans zegt:
De belangrijkste oorzaak van discriminatie is radicalisering van moslims. Europese burgers worden geconfronteerd met wandaden die in de naam van de islam worden begaan en aan de kant van gematigde moslims blijft het angstwekkend stil. ... Ik zou graag willen zien, en velen met mij, dat moslims afstand nemen van wandaden die worden begaan in naam van de islam. Maar ik zie zelden een demonstratie. ... Ik lees vooral persberichten van contactorganen dat de aanslagen niets met de islam te maken hebben en dat we ons moeten realiseren dat de westerse interventiepolitiek in het Midden-Oosten ook olie op het vuur gooit. Wat nodig is, is een hervorming van de islam. ... Pas als elke gelovige zijn eigen interpretatie van de islam mag hebben, en er niet meer voortdurend gekeken wordt naar de landen van herkomst die de migranten blijven voeden met vooroordelen en gedragsregels, zal de integratie voorspoedig kunnen verlopen. 
Ik vind het niet leuk om de uitkomsten van het onderzoek van Koopmans te lezen. Ik zou graag willen beweren dat de overgrote meerderheid van moslims in Europa vredelievend en gematigd is en er geen rare fundamentalistische ideeën op na houdt. Maar ik denk wel dat de uitkomsten van het onderzoek van Koopmans kloppen.

Ik ben het ook met hem eens dat moslims in Europa hun geloof zouden moeten hervormen en massaal afstand zouden moeten nemen van geweld in naam van de islam. Ik denk echter dat er drie belemmeringen / bezwaren zijn waardoor zijn ideeën in de praktijk moeilijk te verwezenlijken zijn:

2/26/2016

 

"Ik verwerp een samenleving met een diepgewortelde afkeer van 'de ander'

Er stond een mooi artikel van Asha ten Broeke in de Volkskrant van vandaag, daar wil ik graag een citaat van delen. Ze reageerde op een interview met VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra. Ze schrijft met humor en ze laat duidelijk zien dat Zijlstra met twee maten meet. En inderdaad zou een samenleving van mensen die open staan voor 'de ander ' en hun vooroordelen en generalisaties aan de kant zetten zoveel fijner zijn om in te leven. We kunnen veel leren van Levinas. (En wat is er nu zo erg aan het Suikerfeest, daar kunnen we best ook een leuke nieuwe mengelmoes van maken - met oliebollen?, net als de hutspot met halal worst waar ik eerder over schreef.)
"Onze manier van leven loopt gevaar. Dat stelde VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra vorige week in een interview met Trouw. 'Wij doen in Nederland heel veel concessies aan de manier van leven, onze waarden', zei hij, en gaf als voorbeeld dat sommige Amsterdamse schoolbesturen Tweede Pinksterdag misschien wel wilden inruilen voor het Suikerfeest. 'Elke keer een stapje weg van de Nederlandse achtergrond en cultuur.' Waarmee meteen glashelder was wie er volgens hem tot de categorie 'onze' of 'Nederlandse cultuur' behoren: moslims niet. Nou heb ik een donkerbruin vermoeden dat de meeste Nederlanders, ongeacht hun geloof, op Tweede Pinksterdag vooral een lekker lang weekend vieren. [...]
Naar aanleiding van deze uitspraken van Halbe Zijlstra voel ik me genoodzaakt om iets op te biechten. Beste meneer Zijlstra: ik wil u graag laten weten dat ook ik onze huidige samenleving verwerp. Ik verwerp regeringspartijen die met de bovenlip het liberalisme belijden, en met de onderlip (of -buik) onwelgevallig verklaarde minderheden hun vrijheden willen ontnemen. Ik verwerp politici die denken dat je kleingeestige ideeën moet bestrijden met een verbod in plaats van met betere ideeën. En ik verwerp een samenleving die zo'n diepgewortelde afkeer kent voor 'de ander' dat bij voorstellen als die van Zijlstra niet alle jaren-dertig-alarmbellen afgaan.

Vanwege dat verwerpen streef ik naar de oprichting van een links-feministische heilstaat - laten we het 'het falifaat' noemen. In het falifaat doen we alles om Zijlstra's interpretatie van de democratische rechtsstaat te ondermijnen. In het falifaat maken we wetten die emancipatie bevorderen in plaats van minderheidsmeningen onderdrukken, is gelijkheid tussen man en vrouw of homo en hetero veel meer dan alleen een stok om een moslim mee te slaan, zijn oorlogsvluchtelingen onvoorwaardelijk welkom, simpelweg omdat we ooit in Genève bij het kruisje tekenden voor hun mensenrechten, en eten politici liever hun blauwe zijden stropdas op dan sommige waarden of religies ondergeschikt te maken aan andere.

Het hypocriete neoliberale patriarchaat roep ik uit tot vijand van het falifaat, omdat het jokt: het beweert er te zijn voor alle burgers, maar probeert ondertussen een de facto dictatuur van de vermogende en/of mondige meerderheid te stichten.

Een waarschuwing: mijn plannen voor de verwerping van de samenleving moeten niet worden weggewuifd alleen omdat ik een ongelovige witte jonge vrouw ben met een ruime voorraad Nederlandse voorouders. Ik ben al lange tijd ernstig aan het radicaliseren; als u mijn laptop zou onderzoeken, zou u daar concreet bewijs aantreffen van plannen om uit te reizen naar een land dat beter bij mijn ideologie past, zoals IJsland, of misschien Canada.

Dus ik vraag het u, meneer Zijlstra: is het u echt menens? Want dan nodig ik u bij deze uit om ook mij te komen verbieden."

2/04/2016

 

Hutspot met Halal worst



Gisteren ging ik naar een thema-avond over interculturele communicatie in het Wereldhuis in Den Haag. Het was interessant, maar ik vind dat de wetenschappelijke modellen die behandeld werden inmiddels volledig achterhaald zijn. Ik denk dat we zulke modellen maar beter achterwege kunnen laten. De praktijk van (het Wereldhuis in) de Schilderswijk is veel interessanter… 

Het eerste model dat werd behandeld was de cultuur-driehoek van Gerd Baumann. De spreekster, Siela Ardjosemito-Jethoe, zei dat er volgens Baumann drie factoren zijn die een cultuur beïnvloeden: religie, nationaliteit en etniciteit. Ze zei dat het goed is om te kijken naar die factoren om te zien waar we staan en welke kant we op willen, hoe we ons willen ontwikkelen. Want cultuur is niet statisch maar dynamisch, het kan veranderen. En zelf heeft ze ook nog de factor "gender" aan het model toegevoegd.


Maar is het nu echt zo dat een bepaalde cultuur door deze drie/vier factoren wordt  bepaald? Ik denk dat er in een multiculturele omgeving als de Schilderswijk een heel web is van factoren die invloed hebben. Het is allemaal niet zo makkelijk meer in categorieën / hokjes in te delen - en dat hoeft ook helemaal niet. De factoren zijn zelf al vaak "multi": multi-religieus, multi-etnisch, multi-cultureel. De invloed van religie is diffuus: aan de ene kant is er een proces van ontkerkelijking in Nederland. Aan de andere kant is de islam in opkomst, maar er is geen "de islam", daar zijn ook weer veel verschillende varianten binnen. En of je mindfulness en yoga ook als religie kunt beschouwen is de vraag. Ook het begrip etniciteit is niet eenduidig. De spreekster vertelde dat haar man Japans is en dat zij in Nederland is geboren met Hindoestaans-Surinaamse ouders. Wat de etniciteit is van haar kinderen wordt langzamerhand onbenoembaar: Japans-Hindoestaans-Surinaams-Nederlands is een rare categorie. "Gemengd" is het enig mogelijke label. En er zijn nog zoveel meer factoren die een cultuur beïnvloeden: verschillen tussen stad en platteland, hoogopgeleid en laagopgeleid, rijk/arm, honkvast of reislustig etc. Je kunt niet altijd meer spreken van één bepaalde cultuur op één plek, het is eerder een waaier van subculturen.

Waarom willen we eigenlijk een model met categorieën, waar we mensen dan in proberen te proppen? Dat is helemaal niet nodig. Cultuur is inderdaad dynamisch en we kunnen zelf kiezen hoe we ons leven vorm geven. 

Ik vind het wel fijn om in een omgeving te leven waarin iedereen om mij heen verschillend is. Als ik nog zou willen segregeren in de omgeving waarin ik nu leef, dan zou het niet eens lukken (maar ik wil het dus ook niet). 

Een voorbeeld: Mijn zoontje gaat naar een nieuwe gastouder omdat de vaste Hollandse gastouder ziek is. De nieuwe gastouder is een Surinaamse moslima. We hadden het over Ilyes, de kleinzoon van de vaste gastouder. "Hé, dat is een islamitische naam", zei de nieuwe gastouder. "Ja, haar schoonzoon is Algerijns", zei ik (en over waarom mijn eigen kinderen ook islamitische namen hebben, daar hadden we het al eerder over gehad). Mijn omgeving is aardig een smeltkroes van religies en culturen. De hutspot met halal worst is bij ons goed ingeburgerd :)

Is er een alternatief voor het model van Gerd Baumann, wat betreft tools voor interculturele communicatie? Ik denk dat het vooral gaat om een houding van rekening met elkaar houden en open staan voor de ander. Het is handig om een beetje op de hoogte te zijn van wat belangrijk wordt gevonden in andere culturen. De Nederlandse cultuur is bijvoorbeeld mondig en direct. Dat kan in een andere cultuur soms beledigend overkomen. Dus daar kun je rekening mee houden door de manier waarop je bijvoorbeeld feedback geeft aan iemand met een andere culturele achtergrond (niet op een botte manier kritiek geven). Als je van beide kanten moeite doet om elkaar te begrijpen kun je samen zoeken naar manieren om goed met elkaar om te gaan. 

1/19/2016

 

Shiny happy people: de hele wereld rijk en rechtvaardig?

Volgens Rutger Bregman (27) - waar ik eerder over schreef - was de wereld 'nooit rijker, gezonder, veiliger en rechtvaardiger dan vandaag'.

Echt waar? Nog maar 10% van de wereldbevolking leeft in extreme armoede, en dat was vroeger 95%, zegt Bregman. Over gezondheid, veiligheid en rechtvaardigheid doet hij ook allemaal positieve en optimistische mededelingen.

M.b.t. armoede: Ruim vier miljard mensen leeft van 4 dollar per dag of minder. Zo rijk vind ik dat nou ook weer niet, voor de overgrote meerderheid van de wereldbevolking...

Bregman vervolgt: "De mondiale trend is hoopgevend: voor het eerst sinds de industriële revolutie en de kolonisatie krimpt de kloof tussen the West and the rest. Trek de lijnen door: tegen 2030 is de extreme armoede opgelost en op het einde van mijn leven zijn we in een totaal andere wereld aangekomen."

Dat gaat wel heel makkelijk allemaal, gewoon wat lijnen doortrekken. Maar misschien is de extreme armoede die nu nog bestaat behoorlijk hardnekkig en moeilijk te bestrijden? Landen met eeuwig durende burgeroorlogen, eindeloze droogte, geen economische ontwikkeling / geen infrastructuur / geen toerisme / geen value chains / geen belangrijke grondstoffen / geen dienstensector (de armste landen ter wereld), hoe gaan zij uit de armoede komen?

Interviewer: De VN gaat ervan uit dat we in 2050 met 11 à 12 miljard zijn. Dat zijn evenveel monden die gevoed moeten worden.

Bregman:  Er is genoeg voedsel om de wereld een paar kéér te voeden. Honger is geen capaciteitsprobleem, maar een distributieprobleem. Dat blijkt bij hongersnoden: er is genoeg voedsel – wij gooien zelfs één derde weg – maar het komt niet op het juiste moment op de juiste plaats terecht. Honger is een rechtvaardigheidskwestie, geen technisch probleem.
 
En goh, wat leven we nu dan in een rechtvaardige wereld zeg, met aan de ene kant overdadige rijkdom en aan de andere kant zoveel mensen die - onnodig - honger lijden.
 
Stichting Vluchteling zegt dat het jaar 2015 een recordjaar was, nooit eerder waren er zoveel mensen op de vlucht: 60 miljoen mensen. En mensen laten niet zomaar hun huis en haard achter voor een gevaarlijke tocht en een onzekere bestemming. Ze gaan echt niet weg omdat ze in hun vaderland zo'n rijk, gezond, veilig en rechtvaardig leven hadden.
 
Rutger Bregman gooit wel erg veel zaken op één hoop. Als je zoveel factoren door de eeuwen heen wilt vergelijken dan moet je dat heel zorgvuldig doen. Ik zou zeggen: doe over een paar jaar nog eens een nieuwe poging...

 


This page is powered by Blogger. Isn't yours?